نبود خدمات درمانی ابتدایی در زابل؛ جان بیماران و کودکان در معرض خطر جدی

شماری از باشندگان ولایت زابل می‌گویند که به خدمات درمانی ابتدایی دسترسی کافی ندارند و کمبود مراکز فعال صحی، جان بیماران، به‌ویژه کودکان را با تهدید جدی روبه‌رو ساخته است.

به گفته باشندگان این ولایت، نبود امکانات صحی و کمبود دارو سبب شده است که بیماران به‌موقع درمان نشوند و بسیاری از خانواده‌ها نیز به‌دلیل فقر شدید، توان مراجعه به مراکز درمانی دوردست یا خرید دارو را نداشته باشند.

آنان تأکید می‌کنند که فقر گسترده و کاهش کمک‌های خارجی، وضعیت صحی در زابل را به‌گونه بی‌پیشینه بحرانی کرده و دسترسی به خدمات درمانی را به حداقل رسانده است.

اجمل ، یکی از باشندگان زابل، می‌گوید بیش از یک سال می‌شود که به‌دلیل شدت بیماری توان کار را از دست داده و نیاز فوری به درمان دارد. همسر او، شاهده، می‌گوید که نه توان پرداخت هزینه‌های درمان شوهرش را دارد و نه می‌تواند نیازهای ابتدایی کودکانش را به‌صورت منظم تأمین کند.

تورپیکی در این باره می‌گوید: «شوهرم فلج است و توان راه رفتن ندارد. وضعیت اقتصادی ما بسیار خراب است و به‌سختی لقمه نانی پیدا می‌کنم. برای تأمین مخارج زندگی پشم‌ریسی می‌کنم، اما با این حال زندگی ما با گرسنگی و تشنگی می‌گذرد.»

در همین حال، شماری از باشندگان ولسوالی خاک‌افغان زابل می‌گویند که مراکز درمانی فعال در این ولسوالی نیز خدمات لازم را ارائه نمی‌کنند و دسترسی به دارو بسیار محدود است. به گفته آنان، مراجعه به مراکز صحی اغلب بدون نتیجه پایان می‌یابد.

اقلیما، باشنده زابل، می‌گوید: «به مراکز درمانی مراجعه می‌کنیم، گاهی فقط یک پاکت تابلت می‌دهند و گاهی هیچ چیزی نمی‌دهند. کودکان ما مریض هستند و نمی‌دانیم چه کار کنیم.»

برخی دیگر از باشندگان زابل می‌گویند که نبود خدمات درمانی، مستقیماً جان کودکان‌شان را گرفته است. آنان می‌گویند حتی توان خرید ساده‌ترین داروها را نیز ندارند.

نازو، یکی از باشندگان این ولایت، با اندوه می‌گوید: «طفل چهارماهه‌ام در آغوشم جان داد. به خدا اگر توان خرید یک پاکت تابلت را می‌داشتم، فرزند دیگرم هم چند ماه پیش جان نمی‌داد. زندگی ما تنها با پشم‌ریسی می‌گذرد و هیچ امکاناتی نداریم.»

منابع محلی در زابل می‌گویند که پس از کاهش کمک‌های خارجی به افغانستان، صدها مرکز بهداشتی دایمی و موقت که با حمایت نهادهای بین‌المللی فعالیت می‌کردند، یا به‌طور کامل بسته شده‌اند و یا هم خدمات‌شان به‌شدت محدود شده است؛ وضعیتی که به گفته باشندگان، دسترسی به خدمات صحی را دشوارتر ساخته و فشار سنگینی بر خانواده‌های فقیر وارد کرده است.